Czy zastanawialiście się kiedyś, jak bardzo media społecznościowe izolują nas od rzeczywistości, mimo że teoretycznie "łączą" nas z całym światem? Uczniowie klasy VII postanowili odpowiedzieć na to pytanie w sposób nietuzinkowy i dający do myślenia, organizując na szkolnych korytarzach poruszający performance na temat uzależnienia od technologii.
Akcja rozpoczęła się niespodziewanie. Uczniowie siódmej klasy rozproszyli się po całej szkole, zajmując strategiczne punkty na korytarzach. Przez 10 minut każdy z nich trwał w bezruchu, nie reagując na zaczepki kolegów ani pytania nauczycieli. Z ich ust dobiegało jedynie monotonne, niemal hipnotyczne wyliczanie nazw popularnych portali:
"TikTok… Instagram… Facebook… Snapchat…"
Widok rówieśników, którzy patrzyli "przez" innych, całkowicie pochłonięci cyfrowym światem, wywołał wśród obserwatorów niemałe poruszenie i chwilę konsternacji.
Sytuacja zmieniła się gwałtownie, gdy szkolne mury wypełnił dźwięk telefonicznego alarmu. To był sygnał do "odłączenia się". Uczniowie symbolicznym gestem odrzucili swoje telefony i – jakby nagle obudzeni z transu – zaczęli ze sobą rozmawiać, śmiać się i nawiązywać autentyczny kontakt. Przez 5 minut korytarz tętnił prawdziwym życiem, wolnym od powiadomień i lajków.
Punktualnie z dźwiękiem szkolnego dzwonka, grupa zakończyła swój występ. Uczniowie po prostu rozeszli się do swoich klas, zostawiając świadków wydarzenia z ważnym pytaniem: czy potrafimy jeszcze funkcjonować bez ekranu przed oczami?
Dziękujemy klasie VII za tę lekcję uważności. Performance pokazał nam w dobitny sposób, że choć technologia jest częścią naszego życia, to prawdziwe relacje dzieją się tu i teraz – poza zasięgiem Wi-Fi.
Alicja Pyznar
